Blog Fam. Bijkerk

Corona in Suriname

Niet alleen in Nederland heerst er Corona, ook in Suriname zijn er enkele gevallen bekend. Gelukkig zijn inmiddels alle corona-patiënten hersteld (voor zover wij weten). Ook hier zijn veel maatregelen en die maatregelen duren nog. Zo zijn de scholen en de kerken bijvoorbeeld dicht. We hebben nog geen informatie over het vervolg vanuit de regering en de scholen.

Bij MAF is het al de achterliggende weken gewoon druk gebleven, hoewel het team in twee ploegen werkt en er geen reguliere vluchten waren.

Omdat er nu thuis school gevolgd moet worden, zijn de slaapkamers omgebouwd tot werkkamers (zie foto). Zo ziet het leven er ‘s ochtends voor de kinderen uit. Andy werkt 1 dag thuis en 1 dag op kantoor. We zijn benieuwd wanneer de maatregelen worden aangepast nu er geen corona-patiënten meer in het land zijn.

De werkplek van Andy is op de slaapkamer

De slaapkamer van de kinderen is omgebouwd tot heus schoollokaal. Zie je Stefan en Elise zitten?

Bevallen met 150 km/h, op een hoogte van nog geen 200 voet….

Diep gebogen over m’n laptop en tot over m’n oren in het directieverslag voor het derde kwartaal, zie ik ineens een hoofd om de hoek van mijn deurkozijn verschijnen: of ik tijd heb voor een medevac?
“Eh ja”, zeg ik, “is er haast bij?” “Nou, ik denk het wel” zegt Sjaak, “7 cm ontsluiting”.
Op zulke momenten weet iedereen precies wat t’ie moet doen. Ervaring met duizenden medevacs in de afgelopen 55 jaar, laat de MAF-organisatie zich van zijn beste kant zien.

Binnen no time zijn we in de lucht, een vliegtuig goed voorbereid voor het doel van die vlucht, met matras en alles keurig op z’n plaats. Koffertje met de bevalling-set voor het grijpen en de zuurstoffles goed vastgezet. Ondertussen praat ik bij met de broeder die ik al een poosje niet meer heb gezien en die plaatsgenomen heeft op de co-pilot seat.

Op Botopasi aangekomen ligt daar de aanstaande moeder op een brancard in de schaduw. Duidelijk in de laatste fase. Ook op Botopasi is het opvallend hoeveel handen er gereed zijn om te helpen. Terwijl ik de jonge vrouw op het matras de veiligheidsgordel omdoe en haar infuus ophang, probeert de aanstaande vader me te passeren in de deuropening om zijn plekje in het vliegtuig veilig te stellen. Met de vrouw op haar matras en de broeder achterin druk in de weer om alles in gereedheid te brengen voor een eventuele bevalling aan boord, zie ik het gevaar van een achteroverkantelend vliegtuig groter worden. Nauwelijks lukt het me om de aanstaande vader een aantal keren ervan te weerhouden om de vliegtuigtrap op te gaan. Eindelijk kan de duidelijk zenuwachtige man zijn plekje innemen.

Routinematig start ik het vliegtuig en doe mijn checks om zo snel mogelijk weg te taxiën naar het begin van de baan om op te stijgen en naar een comfortabele hoogte te klimmen. Tijdens het uit-taxiën, heeft de broeder zijn gordel weer afgedaan en is plotseling van zijn stoel, omdat de jonge vrouw wel erg hard begint te roepen. Kennelijk is er iets gaande……
Ik vraag hem vriendelijk, maar dringend om snel weer te gaan zitten, zodat we kunnen opstijgen. Hij begrijpt het. De aanloop is kort en binnen een paar seconden laten de wielen de hobbelige airstrip achter zich. Terwijl ik aan mijn klim begin en nog maar net de aangrenzende rivier ben overgevlogen voel ik een plotselinge beweging. De broeder is uit zijn stoel gesprongen, zie ik uit mijn ooghoeken en met een grote stap over de vrouw heen beland hij aan de achterzijde van het vliegtuig. Terwijl ik het vliegtuig in bedwang houd met de bewegelijk broeder achterin, wordt er na nog geen minuut in de lucht te zijn, een gezonde baby geboren op een hoogte van nog geen 200 voet en dat bij een snelheid van 150 km uur en stijgend. Wauw, wat een kunstenaar, die broeder! Binnen een kwartier heeft hij de complete bevalling afgerond en alles opgeruimd en dat terwijl wij nog naar 7500 voet, onze kruishoogte, aan het stijgen zijn. Een grote smile op het gezicht van de broeder en een dikke duim omhoog, vertellen me dat alles goed is gegaan en dat er een gezond kindje is geboren.

Maar het mooiste komt nog. Want bevallingen aan boord maken we weleens vaker mee.

Bij aankomst regent het, maar mijn collega’s duwen ons met vliegtuig en al achteruit de hangaar in. De gereedstaande ambulance wordt met een soepele draai, eveneens in de beschutting van de hangaar geparkeerd.
Onderweg had ik de vader al gefeliciteerd en nu kan ik ook de kersverse moeder een hand geven. Met de zweetdruppels nog op haar voorhoofd, breekt er ook op haar gezicht een tevreden glimlach door.
Ik vraag of ze al een naam heeft voor haar mooie dochter. “Nee, eh, nee” stamelt ze. Wilt u haar een naam geven?” vraagt ze. Ik versta haar niet goed, dus buk ik me het vliegtuig in, waarna ze haar vraag herhaalt, terwijl haar man hard knikkend zijn goedkeuring geeft. Ik sta even sprakeloos en snel na te denken, omdat ik zie dat ze het echt menen. Na een paar seconden zgi ik: “Elisabet, ik zou haar graag Elisabet willen noemen.” Moeder herhaalt de naam een paar keer en al knikkend en met een smile op zijn gezicht herhaalt de vader, de naam op een manier alsof hij iets proeft.

“Wat een voorrecht” schiet het door me heen “dat ik dit paar mag dienen en dat ik ook nog hun kersverse dochter haar naam mag geven”. Terwijl ik met de man en zijn kindje stijf in de armen geklemd, naar de ambulance loop, ligt ik toe “zo heet mijn dochtertje ook”. Begrijpend kijkt hij me aan en de glimlach wordt nog breder. Verwonderd nemen we afscheid van elkaar, terwijl ik achterblijf en stilletjes bid of dit meisje mag opgroeien als de Bijbelse  Elisabet.

Weer thuis

Na een verlofperiode is het heerlijk om weer thuis te komen in Suriname. Daan was een paar uur eerder aangekomen. Vandaag zijn de kinderen alweer naar school geweest. Andy en ik hebben de koffers uitgepakt, het huis schoongemaakt (en dat bleek echt wel weer nodig) en boodschappen gedaan. Hieronder een foto van onze aankomst in Suriname.

Op het vliegveld van Suriname

Verlofperiode

Inmiddels zijn Andy en Jacoline al weer een aantal weken in Nederland. De periode van presentaties is voorbij en ze genieten volop van het compleet zijn als gezin. Om deze momenten vast te leggen werd een mooie gezinsfoto gemaakt.

Afgelopen week zijn Stefan en Elise een dagje naar de Nederlandse school gegaan, de School met de Bijbel in Bleskensgraaf. Dat was een genieten!

Gezinsfoto als herinnering
Klaar om naar school te gaan
Gezellig samen voetballen
Blij!

Verlof 2019

D.V. 28 mei breekt de vierde verlofperiode aan voor de familie Bijkerk. Een weerzien waar we naar uitzien. Familie Bijkerk verblijft tijdens het verlof in hun huis in Bleskensgraaf (Weegbreepad 8, 2971 BE)


Na een periode van ontmoetingen en presentaties, gaat de familie van 20 juli tot en met 5 augustus op vakantie. De terugreis zal D.V. 12 augustus zijn.


Tijdens de verlofperiode willen zij u graag ontmoeten en vertellen over hun taak in Suriname. Op verschillende plaatsen zullen zij verslag doen van hun werk in Suriname.

U bent van harte uitgenodigd om een van de volgende presentaties bij te wonen:

Plaats Locatie Adres Datum D.V. Aanvang
Ouddorp Eben-Haezer Preekhillaan 3 Woensdag 5 juni 19:30
Leerdam Maranatha J.A. Burgerstraat 10 Donderdag 6 juni 19:30
Kampen Pieter Zandt Kamperstraatweg 1a Donderdag 13 juni 19:30
Alblasserdam Beukelmanschool Weversstraat 2 Vrijdag 14 juni 19:30

Op deze avonden zal er een collecte gehouden worden voor het werk in Suriname. Daarnaast is er ook een verkooptafel.

We hopen u te ontmoeten!

De thuisfrontcommissie;

Arjan Vos, Geurt Versteeg, Anja Voogd, Erik en Maaike Droogendijk, Martin en Neline van Emous, Mieke Verrips, Jacomijn Roest en Corine Both

Joop van Weele solo vlieger

Een tijdje geleden was het nog maar de vraag of er op tijd voldoende vluchten zouden binnenkomen waarop Joop getraind kon worden voor het solo vliegen in Suriname. Inmiddels zijn er zoveel vluchten geweest dat Joop zijn 500 vlieguren binnen heeft en op de verschillende airstrips kon oefenen met Andy als instructeur. Dit betekend dat Andy op verlof kan terwijl het werk in Suriname voortgezet wordt!

Biddag

Ha vrienden,

We begrepen dat het vandaag in Nederland ‘Biddag voor gewas en arbeid is’. Deze dag wordt niet herdacht in de kerken van Suriname, maar toch leven we ook hierin met jullie mee.

Willen jullie in je gebed op deze Biddag ook ons en ons werk meenemen? Wilt u (blijven) bidden dat wij en de andere MAF gezinnen bruikbaar zullen zijn in Suriname? Wilt u bidden voor zegen over ons werk?

Naast veel om voor te bidden is er ook veel om voor te danken. Met de andere MAF gezinnen vormen we inmiddels een grote familie. Voor de kinderen is dit erg fijn. Het is zelfs een extra stimulans om snel het huiswerk van school te gaan doen. Want ze weten: daarna is het speeltijd!

Hartelijke groeten uit Suriname!

Bijbelschool Weejo in gang!

Lieve vrienden,

Op dit moment wordt Bijbelschool Weejo weer gehouden voor 60 Trio en Wajana Indianen voorgangers. Door de voorgangers te onderwijzen hopen we de hele gemeenschap te bereiken van ca. 3.500 Indianen in Zuid Suriname. Na jaren van zending zijn de gemeenten in het binnenland zelfstandig voortgezet, maar het is nog zo jong en kwetsbaar. Dwalingen sluipen gemakkelijk binnen, geestelijke leiders hebben daarom onderwijs nodig in het lezen en interpreteren van hun Bijbel en het onderhouden van hun gemeenten.

Er hangt dus veel af van de twee weken durende Bijbelschool. We verwachten grote dingen van onze God, en we willen u vragen om ook te bidden voor de werking van Gods Geest in deze indianen en de onderwijzers van Bijbelschool Apollos.

Hieronder de eerste beelden van de Bijbelschool:

Uitbreiding

Na veel klussen is het gereed; het huis voor een nieuw MAF gezin. Alweer? Ja, familie van Weele is afgelopen week gearriveerd en komen het team versterken. Van harte welkom!

 

Zwemles

Elise vervolgt haar zwemlessen na een paar jaren gestopt te zijn. Op dit moment is het hier in Suriname heerlijk weer, zowel in als buiten het water, zo aan het begin van het korte, droge seizoen. We genieten daar van!