Jacoline

Joop van Weele solo vlieger

Een tijdje geleden was het nog maar de vraag of er op tijd voldoende vluchten zouden binnenkomen waarop Joop getraind kon worden voor het solo vliegen in Suriname. Inmiddels zijn er zoveel vluchten geweest dat Joop zijn 500 vlieguren binnen heeft en op de verschillende airstrips kon oefenen met Andy als instructeur. Dit betekend dat Andy op verlof kan terwijl het werk in Suriname voortgezet wordt!

God’s perceel

Lieve vrienden,

Na 1,5 uur vliegen en 2 uren varen, kregen we gisteren de bestemming in zicht. Gebruiksklaar! Op de kant staan enkele studenten, vrouwen en kinderen.

Daar stonden we dan… op Gods perceel (zo noemen de Indianen kamp Weejo) te midden van Gods machtige werken.

Nadat er wat tafels in elkaar geschroefd zijn en een zonnepaneel-installatie is geplaatst, vindt de opening plaats door Fred Vermeulen. Na jaren staat hij daar weer. Tussen mannen die hij heeft zien opgroeien, tot geloof zijn gekomen en nu geestelijke leiders zijn geworden.

Fred heeft Bijbelschool Weejo overgedragen aan Apollos Trainings Instituut uit Paramaribo. Weejo zal een dependance zijn van Apollos.

De twee geselecteerde docenten Serge Andre en Dennis Redmount zijn ingezegend door de Indianen broeders. Beide broeders geven hun belofte van trouwe inzet.

Hieronder een impressie van de dag.

Komt, laat ons aanbidden, die Koning.

Lieve groet uit Suriname, ook van Andy,

Jacoline Bijkerk

 

Ingewijd

Deze week was Andy op een van de Indianendorpen. Het was een drukte van belang. Op het vliegveld liepen beschilderde Indianen heen en weer met potten verf. Een groep ontwikkelingswerkers had dezelfde beschildering; een streep op het voorhoofd en op beide wangen. Een van de Indianen kwam ook naar Andy om hem in de groep op te nemen met de daarbijbehorende strepen. Zo, nu was Andy ook een van hen; ‘ingewijd’ in het Indianenbestaan.
Met grote zwarte vegen op z’n gezicht vloog hij terug naar de basis op Zorg en Hoop in Paramaribo.
In de hangaar vloog de ene na de andere opmerking door de lucht en thuis aangekomen moest ook iedereen er even iets van zeggen. Niemand kon gewoonweg om de strepen heen. ‘s Avonds leek het hem goed om het toch maar even weg te halen, onder andere omdat een van de vegen helemaal was uitgelopen. Eerst met een washandje met wat zeep. Geen resultaat. Daarna met een borsteltje. Geen resultaat. De huid werd wel rood, maar de strepen leken op geen enkele manier veranderd. Uiteindelijk pakte hij de Purple Blaster. Zijn hele huid brandde en de strepen waren maar iets doffer van kleur geworden. De volgende dag bij MAF aangekomen waren de opmerkingen er niet minder op. Er was alleen maar meer kleur op z’n gezicht bijgekomen; het was nu zwart en rood! Er kwam zelfs vocht uit de verbrandde huid! En de strepen waren nog goed zichtbaar. Tja, ingewijd worden is blijkbaar een blijvend iets.

Gebonden en toch vrij

We bedenken ineens dat er nog wat boodschappen gekocht moeten worden. Gelukkig is er nog 1 supermarkt tussen ons en de gevangenis. Op het lijstje staan: suiker, thee, melkpoeder en muskietenkaars. We zijn blij dat we een beetje verlichting kunnen brengen in het bestaan van hen die geen bezoek krijgen. Als wij het hen niet geven, moeten ze de celdeuren langs om de andere gedetineerden te vragen. Vragen kan al best lastig zijn, maar zeker als je weet dat de meeste anderen ook maar net genoeg hebben.
Onze zakken worden bekeken op ‘merkwaardige’ produkten. Ook onze handtassen worden even doorgekeken. Van mij mogen ze; niets te verbergen. Heerlijk als je geweten vrede heeft en je zo’n onderzoek vrij kunt ondergaan.
Ik probeer me te verplaatsen in het moment waarop sommigen door de douane gingen, terwijl ze wisten dat ze drugs bij zich hadden. De onrust vanbinnen, terwijl je uiterlijk ijzig kalm moet zijn. Of het moment waarop de politie op het werk of thuis verscheen bij hen die nu zijn opgesloten; de schrik, de angst die dat met zich meebrengt. Zeker als je schuldig bent en ook je geweten je aanklaagt. De tas die je moet inpakken om een tijdlang te kunnen overleven. En daarnaast de blikken van je familie, je buren of je collega’s. Zeker in het begin zien velen er gebroken uit. Ik ben dankbaar iets daarvan mee te maken en daarbij te bedenken dat het Jezus was die altijd oog had voor de sociaal zwakken, de verlatenen, de zieken, de hongerigen en de gebondenen.
Graag ben ik gebonden aan het werk van de Heere om gebondenen over de vrijheid in Jezus Christus te vertellen.

Vrijdagavond. Op de app lees ik een uitnodiging van Prison Fellowship voor een cursus ‘Traumaheling’; vijf avonden en het begint over 3 dagen! Ik glimlach. Dat kan hier gewoon. Ik lees verder. De voorwaarde voor een certificaat is dat je alle 5 avonden aanwezig bent. Ik besluit me op te geven (natuurlijk na overleg met Andy). Dezelfde dag wordt ik gebeld of ik de afspraak van maandagavond nog herinner. Nou, om eerlijk te zijn, zou ik er zonder telefoontje niet meer aan hebben gedacht (dit is trouwens niet de eerste keer dat ik een afspraak vergeet). Tijdens het overleg kom ik er achter dat deze afspraak echt niet gewijzigd kan worden; de uitnodigingen zijn al de deur uit en er wordt echt op me gerekend. Ik zal gaan. Dan maar geen certificaat.

Maandagavond. Bij een kerk aangekomen, staan vrouwen voor de deur te wachten. De sleutel blijkt niet te vinden en een andere sleuteldrager staat in de file. We wachten. Dat zijn we gewend (ik inmiddels ook). Het duurde even, maar ik heb ontdekt dat wachten ook kosbare tijd is en mogelijkheden biedt die je anders misschien niet zou hebben gehad; een praatje met iemand, tijd voor een boek, het memoriseren van Bijbelgedeelten. Hoe erg is wachten eigenlijk? Ik kijk om me heen en zie niemand die me een andere indruk geeft.
Nadat de deur is geopend, nemen we allemaal plaats. We bidden en de vrouw van de voorganger neemt het woord. Later krijg ik de gelegenheid om ‘Moeders in gebed’ te introduceren; elke week een keer samenkomen om met andere moeders voor je kind en de school te bidden. Het landt! Ik zie het gebeuren; de knikkende hoofden, de ‘Amens’, de ‘Halleluja’s’, de vragen en het werkelijk inschrijven. De boodschap heeft door het werk van de Heilige Geest de harten bereikt, omdat deze mensen de avond van tevoren aan God hebben opgedragen. Ik weet dat er gebeden is in de kerk, in de huizen en onderweg. Ik weet lang niet alles van de mensen uit deze andere cultuur, maar dit weet ik wel: “Er wordt veel gebeden”. Ik ben dankbaar deel te mogen uitmaken van hun groep in deze periode van mijn leven.

Dinsdagavond tot vrijdagavond. Wat een prachtige cursus. Door je eigen pijn heen naar het begrijpen van de pijn van de ander. Anderen vertellen hun verhaal, ik de mijne. Zij zwart en bruin, ik blank, maar toch zo verbonden.
Wat me bijzonder raakt, is de hele christelijke settting van de cursus. Dat is ook Suriname, naast al het wachten; de vrijmoedigheid waarmee mensen over het geloof spreken, de overtuiging tijdens het bidden en zingen. Het hele geestelijke leven verweven met het leven van alle dag.
Aan het eind worden de namen genoemd van hen die een certificaat hebben behaald. Daar is ook de mijne tussen! Het zou me niet verbazen als daar door de vrouwen van de maandagavond voor gebeden is!

Verrassingen

Deze week een paar keer gebeld voor av-gas. “Nee, we weten niet wanneer het komt”. Gisteren stond er onverwachts een tankauto voor de deur. Nou, direct gevlogen vandaag. Gelijk naar de verste bestemming. Hoewel ik veel kantoorwerk heb kunnen doen, wat ook heel nodig was, kan ik het vliegen echt niet missen! Morgen ook een lange dag. Het lijkt op alle ‘schade’ inhalen. Terwijl ik naar huis rij, lijkt de weg geblokkeerd. Als ik dichterbij kom, zie ik dat ze bezig zijn geweest met een straatrace. Hup, gewoon een paar auto’s dwars als wegversperring en driften, spinnen en scheuren maar. Niet helemaal ongevaarlijk zo dichtbij het verkeer. Geen politie of andere gezagsdrager zichtbaar. Illegaal? Geen idee. Ik woon een ieder geval in een land met mogelijkheden.

Seizoenen bepalen wanneer je werkt op de dag

Temperaturen van 34 graden Celsius waren de afgelopen weken heel normaal. We zitten midden in het warmste deel van het jaar. Heerlijk voor de was. In alle vroegte of later op de dag wordt het meeste werk door de mensen verzet. Voor de grote schoonmaak dus niet helemaal geschikt. Tijdens het verlof in Nederland deed ik gerust op het heetst van de dag m`n hele huis, terwijl anderen met hun voeten in een bak water zaten. Die warmte was voor mij hetzelfde als de vroege ochtenduren in Suriname.
De afgelopen dagen hebben we aan het einde van de middag enorme onweers- en regenbuien. Grote delen van de tuin staan blank. Dat dit het gevolg is van de orkanen in de buurt lijkt niet logisch. Die zijn allang voorbij. De komende dagen zullen laten zien of we nog in de lange, droge tijd zijn of toch al in de overgangsfase naar het korte regenseizoen.
In de regenseizoenen werk je juist tot de helft van de middag, want later is het buitenwerk onmogelijk door de hevige buien.

De av-gas is op

Het is stil in het luchtruim van Suriname. Het geluid van overkomende vliegtuigen die op het vliegveld Zorg en Hoop willen landen, is grotendeels voorbij. De av-gas (brandstof voor de meeste vliegtuigen) is op. De orkaan rondom Sint Maarten heeft het watertransport enorm vertraagd. Gisteren heeft MAF haar laatste vlucht uitgevoerd. We zijn benieuwd wanneer de luchtbrug tussen Paramaribo en het binnenland weer gebruikt kan worden.

Missie Sint Maarten

Een bijzonder drukke week ligt achter ons. Of de werkweek vandaag kan worden afgesloten, is nooit zeker. Als vrouw van een MAF piloot kan je zomaar weer voor verrassingen worden geplaatst. De piloot zelf natuurlijk ook. Een telefoontje en de hele vrije zaterdag kan gevuld zijn met het ophalen van een patient. Dat weet je van tevoren, maar toch is het telkens weer schakelen. Soms sta je op het punt om met het gezin even af te koelen in een watertje in de buurt en moeten we ineens papa onderweg bij MAF afzetten.
De drukte afgelopen week had ook alles te maken met de missie naar St. Maarten. De komende drie weken zullen een van MAF’s vliegtuigen en piloot Jafeth daar bezig zijn. Allereerst om de schade op te nemen.
Voor Andy betekent dit een extra eindverantwoordelijkheid met veelvuldige contacten tot vrijwel in de nacht in verband met het tijdsverschil met Nampa in Amerika vanwaar de meeste coordinatie plaatsvindt. Hij ziet er moe uit.
Mooi om te horen dat zoveel mensen betrokken zijn bij de noodhulp. Degenen die niet gaan, kunnen in ieder geval bidden.

Gebeld

De telefoon gaat. Voordat ik hem opneem, werp ik een blik op de klok. Het is drie uur. Wanneer ik hoor dat het Rinia, de receptioniste bij MAF Suriname, is, trekt er een angstvlaag voorbij: “Er zal toch niets met Andy zijn gebeurd?” Ik weet dat hij de hele dag onderweg is met het vliegtuig en Rinia belt nooit aan het einde van de kantoordag.
Rinia weet niets van al mijn gedachten en praat gewoon verder “Andy hoopt over een half uur te landen, maar heeft daarna direct een spoedvlucht naar Stoelmanseiland. Hij vertelde dat Stefan het heel leuk vindt om mee te vliegen, dus als hij wil moet hij om uiterlijk vier uur aanwezig zijn.”
Een heel ander verhaal dus. Gelukkig.
Stefan staat al naast me, heeft waarschijnlijk iets van het gesprek begrepen, en kijkt me vol verwachting aan. Na de boodschap te hebben doorgegeven, worden onderweg naar z’n slaapkamer al wat kleren uitgetrokken. Even later verschijnt hij als pioot in ‘t klein; witte blouse met epauletten en blauwe broek. “Toch maar even een half reistabletje voor de misselijkheid, pilootje. Soms spuug je al een aantal keren voordat het vliegtuig op hoogte is. De andere helft is voor de terugweg”

Na terugkomst zie ik een grauw gezichtje. “Hoe gaat het?” vraag ik. “Niet gespuugd” is het eerste antwoord “en zonder reistabletje op de terugweg. Ik kon hem niet meer vinden”. Vooral het eerste is belangrijke informatie die hij over wil dragen. Wie weet overgroeid hij het wel. Is best handig als je piloot wilt worden en je hoeft niet elke keer met een zakje onder je neus te zitten.

Of de patient het zal redden, weten we niet. Een oude man in een slechte conditie. We kunnen voor hem bidden.

Stefan als co-piloot in de Airvan