Tepoe en Palumeu Aflevering 1

Bijbeltraining  voor Indianenvrouwen op Tepoe en Palumeu

Aflevering 1      –              28-02-2014

Vliegend boven een dampend land, met in de hangaar een biddend MAF team, bespreken Andy en ik nog even de laatste zaken. Bijzonder om dit op 2000 foot te doen. “Hoe heet de tolk ook alweer? Wie zullen we vragen om de Bijbelles in het Trio te schrijven voor vrouwen die er niet bij kunnen zijn?”
Even later vraagt Andy toestemming om te landen en kunnen we een kwartier later onze voeten op de drassige bodem van het dorp Tepoe zetten. De vliegtuigbanden hebben diepe sporen getrokken. Het is een lang regenseizoen.
We worden opgewacht door Marianne, een christenvrouw en één van de vertaalsters. Op haar buik hangt haar baby in een draagdoek veilig tegen haar aan.
Marianne neemt me mee langs de hutten om de vrouwen te verzamelen. Andy blijft achter bij het vliegtuig waar hij praat met enkele mannen van het dorp.
Wanneer we in de kerk zijn, schuiven er gedurende de Bijbelles elke keer een paar nieuwe vrouwen aan. Uiteindelijk zijn we met zo’n 20 vrouwen. Daarnaast zijn er kinderen en wat tienermeisjes. Ze zitten overal in het gebouw. Even meenemen voor de volgende keer.

001

Het begin voelt onwennig. Samenwerken met een vertaalster vraagt een hele goede afstemming. De zinnen kunnen niet te lang zijn en niet te moeilijke woorden bevatten.
De introductie van de Bijbeltraining is erop gericht dat vrouwen weten wie ik ben, wat ik kom doen, voor hoe lang en wat er van hen wordt verwacht. Ik vraag hen het Trio-woord voor goedemorgen en vrouw. Als ik dat even later uit probeer te spreken, verschijnt er een glimlach op de gezichten. Dat doet ze zichtbaar goed.
Daarnaast dat ze gaan inzien hoe nodig het is om God te kennen en Hem te volgen. Tijdens de Bijbelles kan ik lastig inschatten wat er in de vrouwen omgaat. Hun gezichten staan voornamelijk emotieloos. Sommige vrouwen maken aantekeningen en soms zie ik iemand knikken. Dat helpt me.
Sabrina de vertaalster leest Lukas 10: 38 – 42 voor. Het gaat over Martha en Maria die ee hele verschillende keuze maken wanneer Jezus in hun huis is. Maria liet een diepe liefde voor haar Heere zien door aan Zijn voeten te gaan zitten en te luisteren naar wat Hij te zeggen had. Dat werk kon wel even wachten. Ja, zij wilde ook graag het huis schoonmaken en eten bereiden, zeker voor Jezus, maar tijd met Jezus doorbrengen was een veel hogere prioriteit voor haar. Als afsluiting vertel ik hoe het komt dat ik voor hen sta; de vraag van de studenten, het spreken van de Heere tijdens de gebeden en het bedrag dat is opgehaald door middel van de fietstocht. Het lijkt hun harten binnen te dringen. Zij lijken met ons verwonderd te zijn. Hoe verbonden kan je wereldwijd zijn!

Het lukt Sabrina heel aardig om me te volgen en de vertaalslag naar de vrouwen te maken. Af en toe komt er wat hulp van de eerste bank. Daarop zit Marianne met haar baby. Af en toe geeft ze het even aan een meisje zodat zij kan schrijven. Met elkaar helpen deze vrouwen me geweldig. Wanneer de Bijbelles afgelopen is en we teruglopen naar het vliegtuig verteld Marianne me hoe nodig dit onderwijs voor de vrouwen is en hoe blij ze ermee is. Zij ervaart dit als besturing van God voor hun dorp. Ze vraagt me om de volgende keer christelijke liederen mee te brengen. We nemen als zusters afscheid.

002

 

Na een half uur vliegen zijn we op het tweede Indianendorp Palumeu geland en word ik meegenomen door de vrouw van David, één van de kerkleiders. Zij zal me vertalen. Andy gaat naar de school van het dorp om Bijbelles te geven.
Bij de kerk aangekomen, blijken de mensen er al te zijn. Er zijn mannen, vrouwen en kinderen. De vrouw van David legt het uit. De mannen willen ook graag horen wat hun vrouwen geleerd wordt (in positieve zin). Ik laat het maar zo. Als dit hun manier is prima. Misschien wordt het dan geen training zoals ik me had voorgesteld. Onderwijzen mag in ieder geval. De tijd zal het leren.

Broeder David opent de Bijbelles met gebed, waardoor het voor de aanwezige gemeenteleden duidelijk onder de toestemming van de kerk valt. Wat mooi!
Deze Bijbelles heeft dezelfde inhoud als op Tepoe, maar vanwege de betere organisatie kan ik hier de les afronden. Als afsluiting wordt er een lied gezongen en komen alle aanwezigen een hand geven. Inmiddels is Andy ook gearriveerd. Hij heeft met de kinderen gewerkt uit ‘De rode draad’.

Met grote verwondering en diepe blijdschap vliegen Andy en ik terug. Deze dag en deze nieuwe taken geven een extra dimensie aan ons leven overzee.