Nieuwsflits 59 Smekende ogen die om een besluit vragen

“Mag ik een …..?” Voor me zie ik de smekende ogen van Daan. Smekende ogen van kinderen zijn voor een moeder moeilijk te weerstaan. Daarnaast vind ik het zelf eigenlijk ook wel heel leuk. Een meisjesdroom zou werkelijkheid kunnen worden. Had ik trouwens niet gedacht.
De meesten zijn vóór. Maar degene die tegen is, is juist degene die de doorslag geeft, de belangrijkste in het besluit en daar wil ik niet tegenin gaan.
“Nee,” is mijn antwoord.
“Pap, alstublieft”.
“Nee.”
Een paar dagen later: “Mam, mag ik ….?”. En een paar weken later weer woorden met dezelfde boodschap.
Ik neem hem even apart om te praten. “Daan, het lijkt me goed om er met de Heere over te praten. Vertel Hem maar dat je er zo naar verlangt.” En Daan begint. Elke dag legt hij de Heere zijn verlangen voor.

Ondertussen praat ik af en toe met de andere partij. Het lijkt zonder verandering.

We krijgen nieuwe buren.  De nieuwe buurman neemt soms even een kijkje over de muur en kletst dan wat met de kinderen. Zo ook met Daan.
Tijdens één van de gesprekjes vertelt hij zijn verlangen aan de buurman. Even later komt hij aangerend met een pasklaar antwoord, namelijk dat een vriend van de buurman een nest heeft, er graag af wil of we er één willen. “Nee”, wordt na een paar dagen: “Eerst zien,” en “Welk ras”. Er lijkt een verandering plaats te vinden.

Op een zondagmiddag rijdt er een rood, klein autootje de straat in en stopt voor de neus van onze kinderen. Het raampje schuift open en de buurman zegt: “Kijk maar achterin. Voor jou. Je mag het hebben. Enne, gewoon gratis hoor. Ras, geen idee. Ja, hij is nog wel wat klein, maar de moeder zorgt er niet meer voor. Luizen, die zijn te behandelen. ………”.
Een klein bruin hoopje ligt even later in Daan’s armen. Al juichend rent hij ermee de tuin in. Wat maken luizen uit, onbekend ras, wat geeft het. Deze wil hij echt. Hij is op weg naar papa. Deze moet hij zien te winnen voor dit geweldige plan. “Pap, mogen we deze hebben? Alstublieft.” Hij laat het hoopje zien. Het is klein, heel klein. Twee paar hondenogen kijken smekend naar degene het besluit mag nemen.
Tot onze grote verwondering klinkt het: “Ach, wat schattig.” “Mag het echt, pap?” vraagt Daan die zijn oren niet kan geloven. “Ja,” klinkt het overtuigd. Daan kijkt me aan en lijkt met z’n ogen te zeggen: “Bidden helpt, hè?”. Ik knik.

Onze nieuwe aanwinst verwelkomt Andy dagelijks als hij thuiskomt. Zijn hele lijf en staart doen daarin mee. Vrolijk huppelt hij naast de fiets, staat naast hem als hij zijn schoenen uitdoet, kijkt toe als hij ons verwelkomt en kiest een plekje aan zijn voeten als hij op de bank ploft. “Dat je van mij houdt, begrijp ik niet,” zegt Andy regelmatig. “Ik begrijp mezelf niet, maar ik ben je echt leuk gaan vinden”.

nieuwsflits 59-1

 

Pas weken later vertel ik Andy hoe het allemaal gegaan lijkt te zijn. Hij is verwonderd.