Nieuwsflits 58 Open ging wel, maar…..

Open ging wel, maar dicht leek onmogelijk

Afgelopen zondag deed onze afstandsbediening het niet. Alweer niet. De laatste weken geeft hij veel problemen. Hij reageert telkens heel onverwachts door op de merkwaardigste momenten open en dicht te gaan. Soms maken we er geintjes over. In Suriname doen er namelijk veel verhalen de ronde over geesten. Sommigen zouden bij onze poort werkelijk geloven dat de geesten er dagelijks mee aan de haal gaan.

nieuwsflits58-1

 

Andy was zojuist met de pick-up naar de kerk vertrokken. Met in de pick-up alle kinderen. De pick-up heeft wat weg van een Jeep, is natuurlijk veel stoerder en dus geliefd bij de kinderen. Om eerlijk te zijn heb ik dezelfde voorkeur, maar heb gewoonweg niet de keuze. Als Andy uit de kerk moet voor een emergency, moet ik vervoer hebben.
Dus met enige tegenzin pakte ik onze eigen auto, reed de poort uit en gaf de afstandsbediening de opdracht om te sluiten. Geen gehoor. Daar stond ik dan. Ik duwde nog een aantal keer op ‘dicht’. Er gebeurde niets. Hoe nu verder? De poort openlaten durfde ik niet. Teveel kans op diefstal leek me, maar in wachten had ik ook geen trek. De kerk zou al bijna beginnen en ik stond nog thuis.
Ik besloot om de afstandsbediening even de tijd te geven om op adem te komen en het daarna opnieuw te proberen. Meestal helpt dat.

Tijdens het wachten komt me ineens iets voor de geest. In mijn herinnering komt een kaartje wat we de afgelopen week uit Nederland ontvingen. In het kaartje gevouwen zat een artikel wat de verzender ons wilde laten lezen. Het artikel ging over sleutels in een rioolput, kinderen van God die daarbij stonden te kijken en eigenhandig probeerden de sleutels te pakken, een zwerver die op straat op de knieën ging om Zijn Heere en God om de sleutels te vragen en de verhoring van dit gebed.

Ineens dringt het door: “Bidden”. De God die de zwerver de sleutels liet vinden, is dezelfde God die de poort kan sluiten. Het is stil op straat, maar geestelijk is het niet langer stil. De herinnering aan het artikel doet me op God hopen en tot Hem bidden. Ik smeek Hem om Zijn macht te openbaren in het sluiten van de poort, zodat ik naar Zijn huis kan gaan.
Wanneer ik de afstandsbediening pak om deze de opdracht geef om te sluiten, is er geen weigering, geen hapering. Vlot sluit de poort achter me. Versterkt door Zijn spreken rij ik weg.

Op de terugweg zit Elise naast me. Ik heb geen idee waarom. Vrijwel altijd kiezen alle kinderen voor de pick-up. Zomaar begin ik te vertellen over het wonder van vanochtend. Ze reageert:  “Dat kan alleen onze God, hè mam? Dat kunnen niet andere goden”.
Bij de poort aangekomen weigert deze opnieuw. Achter me hoor ik een blij stemmetje zeggen: “Mam, zullen we het weer proberen?” Als ze de vraagtekens in mijn ogen ziet, legt ze uit: “Zullen we bidden?”
Ik geef haar een dikke kus en samen bidden we om hetzelfde wonder. De eerste keer weigert de poort opnieuw om open te gaan. We bidden nogmaals. Als Elise daarna op het knopje duwt, zoeft de poort open. Elise klapt van blijdschap in haar handen.
Nu weet ik waarom Elise bij mij in de auto zat. God wilde ook haar het wonder van Zijn macht mee laten maken. Gelukkige Elise.