Nieuwsflits 52 Dubbel doel

Een email van de regional director van Latin America: of ik een groep vrijwilligers kan gebruiken voor een klus aan de hangaar. 10 man 10 dagen. Klinkt goed, maar waar moet ik de tijd vandaan halen om dat allemaal te organiseren. Aan de andere kant, werk genoeg. Het dak lekt als een mandje, de verf bladdert van de muren, de keet van de brandstofopslag staat op instorten, het hek voor de ambulance valt bijna om …. Ik overleg met mijn collega’s en we besluiten om het maar te wagen. Nog niet eerder gedaan in de geschiedenis van MAF Suriname, maar zo’n mooi aanbod krijg je niet elke dag. Dakplaten worden ingekocht, hout wordt geleverd, vele emmers verf worden gehaald en ondertussen komt het emailverkeer met Amerika op gang. Langzamerhand bekruipt me echter een gevoel van onbehagen. Na een paar emails, hebben we 9 man over en 1 week. Weer een paar emails later zijn het 7 mannen en 2 vrouwen. Weer wat later: “Kunnen we ook naar het binnenland om Bijbelonderwijs onder de Indianen te geven?” “Na die week?” “Nee, in die week”. “Oh”.
Weer een paar emails later zijn de mensen helemaal zo technisch niet meer. “Waar ben ik aan begonnen?”, vraag ik me op een gegeven moment af. Maar goed, de tickets zijn geboekt en de materialen liggen inmiddels op het terrein.
Eindelijk breekt de dag aan dat ze komen. Inderdaad, 2 linkerhanden per persoon en te bang om op het dak te klimmen. Wat nu? Dan draaien we het om. Gilbert, onze freelance piloot, kan gelukkig de hele week vliegen en ook 2 andere collega’s laten hun werk vallen. Komt dat even van pas, dat ik 25 jaar ‘in de bouw heb gezeten’. Wij met z’n drieën op het dak, zij met z’n negenen beneden. Het blijken leuke lui te zijn. Alhoewel ik al gauw de naam “Farao” krijg, komt er, met veel plezier, toch het nodige tot stand. Dinsdag tot en met vrijdag wordt er keihard gewerkt, maar helaas, we zijn maar tot een kwart gevorderd. En zaterdag vliegen we naar Tepoe om daar Bijbelonderwijs te gaan geven. En nu?

Een fijne Bijbelconferentie wordt het. Na een vlucht van zo’n anderhalf uur, landen we midden in de ondoordringbare jungle van Zuid Suriname, aan de rand van de Tapanahony rivier in het Indianendorpje Tepoe. Drie van de totaal negen mensen zijn met me meegegaan op deze missie. Agenda: 4 lessen voor de volwassenen en 4 voor de kinderen. De ouderlingen van de kerk van Tepoe besluiten dat de kinderen tijdens de lessen van hun ouders aanwezig moeten zijn en andersom, de ouders moeten ook maar luisteren naar het onderwijs aan hun kinderen.

nieuwsflits 52-1

Ook het dorp Palumeu is uitgenodigd. Met hun kano’s komen ze, ruim een halve dag varen, stroomopwaarts. En zo gebeurt het dat de kerk vol zit van zonsopkomst tot zonsondergang. De vertaler is helemaal op, als we de rivier oversteken naar het gastenverblijf. En terwijl we rijst, Cassave, aap, baviaan en gordeldier geserveerd krijgen als diner, horen we de gemeente alweer zingen in een 9e bijeenkomst. De honger naar het Woord is groot. De arbeiders zijn weinige. 2000 jaar geleden zei de Heere Jezus het al tegen zijn discipelen. En vandaag de dag is het nog net zo. Toch verlang ik hevig naar nieuwe arbeiders in dit deel van de oogst. Het is mijn bede dat de Heere van de oogst er nog vele zal roepen tot dit werk in Zijn Koninkrijk. Want, Zijn huis moet vol worden.
Terwijl wij op Tepoe zitten, gaan de overige 6 leden van de groep met verschillende MAF families mee naar de kerk. Jacoline heeft er 3 de hele dag als gast. Het gezamenlijk naar de kerk gaan, fijne geestelijke gesprekken en het vriendschappelijk samenzijn wordt door allen enorm gewaardeerd.

Maandagochtend vroeg vliegen we terug naar de stad, met blijdschap in het hart. Het Evangeliezaad is gestrooid. Voordat de ploeg vertrekt naar vliegveld Zanderij voor de terugvlucht naar de USA, komen ze nog even afscheid nemen. Het afscheid is hartelijk. We hebben een goede tijd gehad met elkaar. En dan worden we, op de valreep, nog enorm verrast. De ploeg heeft besloten om een donatie aan MAF Suriname te doen, zodat we het dak door een aannemer kunnen laten afmaken. Met een check in mijn handen en tranen in mijn ogen, blijf ik sprakeloos achter.