Nieuwsflits 51 Op de rand van het graf

Zondag, 13.00 uur. Volwassen catechisatie. We zijn goed en wel begonnen met les 4 over de leerverschillen tussen het Arminianisme en het Calvinisme als ik opschrik van het schelle geluid van mijn mobiele telefoon. De wachtzuster van de Medische Zending: “Kunt u met spoed naar Stoelmanseiland gaan? Er is daar een patiënt met een schotverwonding.”
Binnen 10 minuten zijn we op Zorg & Hoop. Terwijl Mark de hangaardeuren openrolt, dien ik het vliegplan in en bereid me voor op de 50 minuten durende vlucht. Het is stil in de lucht als ik me even later afmeld bij Zorg & Hoop Tower en me aanmeld bij Pengel Tower voor verdere begeleiding. Een half uurtje later meld ik me aan bij Paramaribo Control voor het laatste stuk. Op final van de korte grasstrip op het eiland meld ik me af en zet een paar seconden later de wielen van de Cessna 206 op de baan. Niemand te bekennen als ik een minuutje later het vliegtuig parkeer bij het luchthavengebouw. Ik bedenk me, hoe zelfs dit al gaat wennen: het ene moment ben je in de kerk en het volgende moment zit je geconcentreerd achter het stuur van je ambulancevliegtuig. En toch, het blijft een flinke overschakeling.
Aan de overkant zie ik wat beweging. Twee zusters komen met spoed naar het vliegtuig om te vertellen dat ik nog even geduld moet hebben. De patiënt moet nog gestabiliseerd worden. Terwijl ik daar in de schaduw van het vliegtuig op de patiënt sta te wachten, krijg ik meer details. Een jonge man, jachtgeweer, poging tot zelfmoord,  niet gelukt, veel bloedverlies.
Even later geloof ik mijn ogen niet; een gigantische optocht komt er over het vliegveld aanzetten. Voorop een soldaat met een geweer paraat, daarachter een paar broeders, vervolgens vier broeders met een draagbaar met de ongelukkige erop en als laatste honderden mensen, familie, vrienden, bewoners in alle leeftijden. Het lijkt wel of het hele dorp is uitgelopen. Het is een gedrang van jewelste als we de man met draagbaar en al in het vliegtuig proberen te hijsen. Infuusvloeistof en bloedplasma ophangen aan het vliegtuigplafond en zuurstoffles vastzetten. Terwijl ik de fles vastbind aan het vliegtuig hoor ik een gesis bij de kraan. Oeps, dat kunnen we niet gebruiken, een lekkende zuurstoffles in de cabine. Gelukkig lukt het ons om de koppeling dicht te krijgen.
Bijna gereed voor vertrek. Persoonlijk ervaar ik dit moment altijd als het meest wezenlijke. Daar, met de gebrokenheid van het leven zo zichtbaar, met zoveel mensen om het vliegtuig, vraag ik om stilte voor een gebed. Vrijwel altijd wordt het dan helemaal stil en komen de mensen dichterbij. Zo ook nu. En dan mag ik doen waarvoor ik hierheen gezonden ben: mijn lieve Heere aanroepen in het gebed. Soms een eenvoudig woord. “Zaait aan alle wateren”. Vaak merk ik of hoor ik hoe mensen dit waarderen. Wat zal het uitwerken? De eeuwigheid zal het openbaren.
We vertrekken. Ik kan het niet nalaten om telkens achterom te kijken. Vastgebonden op de brancard ligt hij te kermen van de pijn. Het schot hagel is net onder zijn ribbenkast naar binnen gegaan en aan de achterkant er weer uit, ondertussen zijn verwoestende werk achtergelaten aan darmen en lever. Iets hoger en hij had zijn hart geraakt. Of hij het gaat halen? Ik weet het niet. Tot voor kort een sterke gezonde kerel, 30, 35 jaar. “Hoe zou hij toch tot zo’n daad zijn gekomen?” vraag ik me af.
Dat willen de twee politieagenten ook weten, die ons op staan te wachten op Zorg & Hoop. Aanspreekbaar is de patiënt echter niet. Onverichterzaken keren ze weer naar het bureau terug.

nieuwsflits 49-1

De ambulance maakt vaart met loeiende sirenes naar het Academisch ziekenhuis.
Wat een ellende in deze wereld! En toch: voor deze verloren wereld, dood in de misdaden en zonde, kwam de Verlosser, onze Heere Jezus Christus! Kent u Hem al?