Nieuwsflits 49 Rechtsomkeert

De werkdag zit erop. Ik heb zojuist met Martinus de boel op slot gedaan en zit op de fiets richting huis. Het was een lange vlucht vandaag. Eerst naar Sipaliwini golfplaten voor het dak van de kerk brengen. Sipa was dagenlang gesloten vanwege de vele, vele regen. Maar nu was het weer open, hoewel nog glibberig. Toen na Alalapadu, Indianen zendelingen ophalen, die via Sipa naar Brazilië gaan om daar te gaan evangeliseren. En dan de lange vlucht terug.

Terwijl ik de dag op mijn fiets zit te overdenken, begint mijn linker broekzak te trillen. Even later komt daar het geluid van een mobiel bij die graag opgenomen wil worden. Ik graai met mijn ene hand in mijn zak, terwijl ik de andere gebruik om mijn fiets de berm in te sturen. De wachtzuster van de Medische Zending. Of ik nog even naar Drietabbetje kan om een ernstige patiënt op te halen. Razendsnel reken ik de benodigde tijd uit om terug te keren, voor te bereiden en de vlucht uit te voeren. “Moet lukken”, zeg ik, terwijl ik met mijn vrije hand de fiets omkeer en weer in beweging kom.
Te laat om op begeleiding uit de stad te wachten. Er zal dus iemand mee moeten vanuit het dorp.
Gelukkig had ik het vliegtuig een kwartier geleden vliegklaar achtergelaten in de hangaar. Dat komt nu goed uit zeg. Nog nooit heb ik zo snel een vliegplan ingediend, het vliegtuig buitengezet en mijn checks gedaan. De toren werkt fantastisch mee en geeft me voorrang boven de lijnvlucht naar Guyana. Terwijl ik hoogte maak, reken ik de heen- en terugvlucht nauwkeurig door. Dat wordt spannend. Maar ik weet dat de luchtverkeersleiding een uitzondering maakt voor medical emergencies. Het vliegveld zal openblijven totdat ik terug ben.
Precies 1 uur en vijftig minuten later land ik weer op Zorg & Hoop, exact 1 minuut voor sluitingstijd.

nieuwsflits 49-1

Gelukkig is de ambulance deze keer op tijd. De politie trouwens ook.
Mijn patiënt is 3 uur geleden in een fractie van een seconde aan de dood ontsnapt. Er was ruzie. Plotseling trok de opponent van de patiënt een jachtgeweer tevoorschijn en wilde van 1,5 meter afstand de ander door de borst schieten. Mijn patiënt schoot naar voren en duwde de loop van het geweer naar de grond, precies toen het schot knalde. De hagel verdween van een meter afstand in zijn rechtervoet. Nu ligt hij met een van pijn vertrokken gezicht in de ambulance, terwijl de politie de nodige vragen afvuurt. De ambulancechauffeur loopt ongeduldig heen en weer, totdat de begeleidende broeder van MZ een einde maakt aan de verhoring door eenvoudig de deuren van de ambulance te sluiten. Met loeiende sirene vertrekt de ambulance vervolgens naar het academisch ziekenhuis Paramaribo. Twee-en-een-half uur later zit ik weer op de fiets, richting huis, met nog meer gedachten.