Nieuwsflits 46 Hij bang, ik bang

Als ik het huis binnenstap, komt een vreemde lucht me tegemoet. Speurend kijk ik om me heen. “Waar komt deze onbekende geur vandaan,” moet wel op mijn voorhoofd te lezen zijn. Ik volg mijn neus en eindig voor de bank bij een hoopje poep en een plasje vocht. Het is duidelijk geen uitscheiding van een poes of hond. Maar van welk dier dan?
Het spoor lijkt onder de bank verder te gaan. Ik voel een lichte spanning tijdens deze speurtocht met een onbekend einde. Elise komt dichtbij me staan. “Mama, ik ben bang,” klinkt het zacht. Een klein handje zoekt de mijne.
Als ik verder loop, om te kijken of het spoor achter de bank verdergaat, blijft Elise dichtbij me. Ik lijk dichter bij de onthulling van het geheim te komen als ik zie dat het spoor niet verdergaat. Het moet zich dus onder de bank bevinden en daar ben ik een halve meter van verwijderd. Waarschijnlijk ben ik al lang gesignaleerd door diegene onder de bank, terwijl ik nog niets weet. Zo gaat dat vaak in het contact tussen mens en dier.

Ik buk en sta oog in oog met een 1 meter lange leguaan

nieuwsflits 46-1

Hij bang, Ik bang. Omdat ik hem niet als mijn toekomstige huisdier zie, pak ik een stok en schuif deze onder de bank. Geen beweging in het dier. Na wat meer aandrang schuift hij achteruit in de richting van de deur. Zijn staart zwiept hard heen en weer en zijn poten glijden voortdurend weg. Onze huiskamer is bepaald geen aangename leefomgeving voor hem. Hopelijk onthoudt hij dat ook.

De poep verspreidt zich. Het dier is namelijk bij zijn eigen uitwerpselen aangekomen en zijn staart beweegt zich tussen de massa. Dat wordt straks lekker soppen. Niet alleen de vloer, maar ook de muren.
Tot een paar keer toe begrijpt de leguaan niet de weg die hij in moet slaan om de vrijheid te krijgen, maar uiteindelijk verdwijnt hij dan toch naar buiten en zie ik hem via de garage, onder de auto door naar de straat gaan. Veel  plezier buiten beest!