Nieuwsflits 42 Zweet en mijn eigen ‘IK’

Zonder zweet lijkt het hier niet te kunnen. Vooral niet wanneer je met twee kinderen op de fiets naar school rijdt. Straaltjes vocht glijden langs je rug. Maar even los van het zweet, de tochtjes zijn heerlijk. ’s Ochtends is het nog vrij koel en dat is erg aantrekkelijk als je bedenkt dat de temperatuur tot 35 graden is gestegen als ik  het andere ritje maak.
De fiets geeft me altijd een gevoel van vrijheid; lekker bewegen, de wind door je haren, tijd om de omgeving te bekijken en mensen te groeten. Met de fiets beweeg je je in de cultuur van de mensen om je heen en maak je er deel van uit.
Het verschilt nogal hoe je kijkt naar de cultuur om je heen.
Deze week dacht ik ineens aan een tip die we ooit hebben gekregen: ‘vergelijk geen culturen met elkaar’. Dat doen we nog te vaak en daarom kwam het in herinnering. Vergelijken doet vaak weinig goed; frustratie, irritatie, jaloezie.
Het leven is niet alleen het leren kijken met andere ogen, maar zeker ook het afleren van slechte gewoonten.

Vandaag nog zag ik even hoe groot mijn IK is. Ik schrok ervan.
Tegen de regels in parkeerde ik mijn fiets naast de winkelruit. Vanwege het vroege ochtenduur dacht ik niemand te hinderen als mijn fiets daar even stond. Even maar. Ik zou alleen even brood kopen. Na mijn bestelling te hebben gedaan en me richting de kassa te begeven, werd ik aangesproken door een meneer. Op heel direct wijze maakte hij me duidelijk dat ik de fiets per direct moest verwijderen. Hij stond in de weg. Het was vooral de toon die me boos maakte. Ik gehoorzaamde met de daad, maar vanbinnen was het onstuimig. De fiets stond nu waar het hoorde, maar ik kreeg mijn hart niet waar het hoorde. Ik bleef boos. Ik wist dat ik goed had gehandeld door de fiets te verplaatsen en degene die ouder was te gehoorzamen, maar door de inwendige strijd, voelde het niet als gehoorzamen. “Waarom kon hij het niet op een normale manier vragen? Hoezo stond de fiets in de weg, terwijl er vrijwel geen mensen op straat waren?” (zie hier hoe de zonde je tot slaaf heeft gemaakt)
Na te hebben betaald en op de fiets te zijn gestapt, bleef de strijd. Mijn geest wilde buigen voor God en de strijd opgeven. Ik wilde erkennen dat ik fout was door mijn fiets bij de ruit te plaatsen en erkennen dat de man gelijk had. Maar erkennen, is door de knieën gaan en mijn vlees bleef koppig overeind staan. Het kan ook niets anders. We hebben hulp nodig van iemand die sterker is dan je zelf bent. De Enige Persoon is: Jezus Christus, Gods Zoon en Mensenzoon. Zo alleen kan je de strijd binnen in je winnen. Het leven is niet alleen nieuwe dingen leren, maar vooral afleren. Afleren noemt de Bijbel ‘kruisigen’. Dat is radicaal en doet pijn, maar geeft een niet-uit-te drukken vreugde en vrijheid.