Nieuwsflits 40 Vleugels

Meer dan ooit verlangen we om even naar Nederland te gaan, om door de vleugels van een Boeing naar ons thuisland te worden gedragen.
Misschien ook niet zo vreemd na een jaar overzee en bezoek uit Nederland. We verlangen naar de veilige fietspaden, de polder, het Hollandse fruit, een ‘vertrouwde’ kerkdienst en vooral naar onze familie en vrienden.
Het bezoek van de familie heeft het uitzien zeker versterkt. Nederlanders brengen Holland in je huis, aan je tafel en in je hoofd. Je gedachten en gevoelens krijgen weer vleugels naar het oude wat we hebben achtergelaten. Waarschijnlijk zullen de verlangens wat vervagen nu het gewone leven hier weer is begonnen. Zo niet, dan dragen we ze mee tot ons verlof a.s. juni en juli.

Andy is vorige week naar Nampa in Amerika gevlogen voor de MAF-standaardisatie. Nu niet met behulp van de vleugels van het plaatselijke MAF-vliegtuigje. Hij wérd gevlogen tijdens de 26 uur durende reis. Deze training duurt 4 weken. Het is de beste training ter wereld. MAF heeft zo’n 50 jaar ervaring op het gebied van de luchtvaart en dan voornamelijk onder moeilijke omstandigheden.
Piloten moeten hun kennis voortdurend op peil houden en blijven leren binnen hun vakgebied. Tja, dat vraagt ook veel van het gezin waar papa piloot is. We moeten hem regelmatig afstaan.
Voor mijzelf en de kinderen krijgt het gebed en het geloof in God nog meer glans. Wie zouden we zijn, nu man en papa weg is, zonder de beschermende vleugels van de HEERE?

nieuwsflits40-1

Gelukkig dat er vaak momenten in ons leven zijn die ons helpen inzien dat we niet zonder Hem kunnen. Hij wil ons vleugels geven om boven de aardse omstandigheden uit te stijgen en ons vertrouwen op de Heere alleen te stellen. Het gebeurt heel regelmatig dat niet de omstandigheden veranderen, maar wijzelf.

Deze week was ik getuige hoe omstandigheden ons ‘vleugels’ geven om met de Heere te praten.
Afgelopen maandag was de eerste schooldag voor Mark, Daan en Stefan. Mark en Daan voelen opwinding, maar ook spanning. De spanning bracht hen tot gebed. Ik was zo blij te horen hoe ze voor zichzelf en elkaar baden.
Op de bewust ochtend zag Stefan het niet meer zitten om naar school te gaan en was niet toegankelijk voor welke actie dan ook van onze kant. Het was al bijna tijd om richting school te gaan en Stefan lag nog steeds op de bank. Hij had nog niet gegeten en zijn schooluniform had hij op de grond gesmeten. In stilte bad ik of God wilde helpen en ook na het eten sloten we af met gebed om hulp.
De Heere verraste me door Daan de wijsheid te geven om Stefan moed in te praten, zijn kleren aan te doen en blijvend te bemoedigen. Hij kwam enthousiast thuis uit school.
Op dinsdagochtend barstte Stefan in huilen uit toen ik afscheid van hem nam en een fijne schooldag wenste. Terwijl de juf hem overnam, hoorde ik hem op grote afstand nog steeds. M’n hart huilde mee. Ik haastte me om er met de Heere over te praten.
Wie hoort ons meer dan Hij? Wie is beter in staat te helpen dan Hij?

nieuwsflits40-2