Nieuwsflits 37 Een levenslange herinnering

We zullen ons de tuin levenslang herinneren: de speelmogelijkheden, de mieren, de mango’s. Maar vooral het onkruid. We staan nu al zo’n twee weken lang elke ochtend 1,5 uur in de tuin. Gebukt of op een onze knieën hebben we elke meter gezien. Het groeizame weer, regen en zon, geven ook het onkruid de nodige power om uit de grond te schieten.
Ooit was de tuin onkruidvrij gemaakt door twee jongens. Het spijt ons erg dat we het niet hebben bijgehouden.

nieuwsflits37-1

De jongens mopperen nogal eens op mij omdat ik het vak uitzet. Als het niet op mij is, dan mopperen ze op elkaar omdat zij een groter vak hebben dan de ander of de ander netter moet werken in hun ogen. ’t Zijn net mensen. Ik begrijp hun gemopper wel. Maar willen we op gras kunnen voetballen dan zullen we eerst de grond klaar moeten maken voor het inzaaien.
Om ze te helpen volhouden, trekken we vaak gezamenlijk op. Ik probeer ze wat afleiding te geven door te kletsen en te zingen. Zo klinkt dan: “Genade groot”, “Als een hert” en soms leer ik ze een nieuw lied. Waar de tuin al niet goed voor is!
Het Surinaamse gras, beschuitgras, moet worden geplant. Daar beginnen we niet aan. Veel te veel werk. Waarschijnlijk wordt het hitte- en vochtbestendig Amerikaanse gras. Er zal een gejuich opgaan wanneer het jonge gras opgroeit en het eerste potje voetbal op blote voeten kan worden gespeeld.

nieuwsflits37-2

De tuin herinnert me vaak aan een gevecht. Het gevecht met mijn oude natuur. Het onkruid lijkt soms zoveel groeizamer dan het goede wat ik wil doen. Soms lijkt de tuin schoon, maar onverwachts schiet het slechte zaad weer op.
Zoals wij onze kinderen en gereedschap inzetten om te verwijderen wat niet in onze tuin hoort, zo gebruikt de Heere ook mensen en ander gereedschap (bijv. omstandigheden) om te snoeien in mijn leven. Ondanks de pijn heel nuttig, omdat er plaats wordt gemaakt voor vruchten die Hij mag plukken en genieten.