Nieuwsflits 34 Stefan en zijn gipsarm

Stefan en zijn gipsarm
“Kunt u dit, mam?” vraagt Stefan. De ene na de andere stunt verschijnt. Sommige probeer ik na te doen en voor mijn gevoel lukken ze aardig. Stefan denkt er echter anders over. Volgens hem zijn ze niet precies hetzelfde. Als je, zoals hem, de nadruk op het woordje precies legt, klopt dat wel.
Het speelplezier is er niet minder om en dat met een gipsarm. Stefan huppelt er al bijna 3 weken mee rond.

nieuwsflits34-1

We hebben zojuist een plan gemaakt voor de dag. Over de inhoud ervan zijn de kinderen zo enthousiast dat ze rennen, dansen, springen en huppelen. Het spel wordt hoe langer hoe heftiger. Door de voorbereidingen die we treffen, gaat het min of meer langs ons heen. Totdat we gehuil horen. Stefan blijkt te zijn gevallen en klaagt over pijn aan z’n arm. Wanneer ik zijn arm van dichtbij bekijk, is de onderarm raar gebogen. Hoewel ik ervan schrik, trek ik niet direct een conclusie. “Andy, kijk eens naar dit armpje.” Andy ziet het direct “Die is gebroken!”.

Na wat instructies te hebben gegeven aan de achterblijvenden, vertrekken Andy, een huilende Stefan en ik naar het ziekenhuis. We melden ons bij de balie en nemen plaats in de wachtruimte. Nadat we daar zo’n klein half uurtje hebben gezeten, vermoeden we dat we niet op de juiste plaats zitten. Even later benadert ons iemand met de vraag of we voor Stefan komen die zicht- en hoorbaar pijn lijdt. We tillen Stefan op en lopen naar binnen. Daar kunnen we plaats nemen op de gang.

Om een lang verhaal korter te maken. Na twee uur zijn we terug van weggeweest. We hebben veel broeders en zusters gezien en op veel stoelen plaatsgenomen. Het was ons niet altijd duidelijk waar we moesten zijn. Stefan’s arm is gespalkt met een stuk van een kartonnen doos en we hebben een foto als bewijs van de botbreuk. Zowel de ellepijp en het spaakbeen zijn gebroken. Als we de assistent moeten geloven, is het een mooie breuk die snel geneest. De dokter was afwezig vanwege het weekend. Maandag hebben we een nieuwe afspraak. Bij thuiskomst worden we omringd door mee-lijdende kinderen, maar Stefan merkt het niet meer. Hij is onderweg van uitputting in slaap gevallen.
We ervaren Gods zorg voor Stefan in de dagen die volgen. Hij heeft nauwelijks last van pijn en slaapt goed.

Maandag is een spannende dag. Onze ervaring en kennis van de gezondheidszorg is nihiel. We vragen God om een kundig arts.
“Meneer, houdt u hem stevig vast, want hij zal veel pijn hebben.” Andy klemt zijn armen om zijn dappere  zoon, terwijl Stefan op zijn schoot zit. Elise zit met tranen in haar ogen. “Mama, ik vind het eng.”
De arts gaat er stevig voor staan, trekt en brengt de arm in de goede houding terug. Hij lijkt erg bekwaam in zijn vak. Het ziet er snel en vakkundig uit.
Dankbaar gaan we huiswaarts. Geen zorg is te klein voor de Heere onze God.

nieuwsflits34-2