Nieuwsflits 32 Enthousiasme met volume

Enthousiasme met volume

Met een auto vol kinderen die enthousiast zingen en praten, vertrek ik richting de Hooghstraat. De eigenschap van het enthousiaste zingen en praten is vooral een hoog volume. Soms vermaan ik ze rustiger te praten, maar dat duurt dan hooguit een paar minuten. Meestal besluit ik om de situatie te accepteren. De buurkinderen zijn zojuist ingestapt en die hebben altijd veel te vertellen. Ze nemen plaats op de achterbank, maar vullen de hele auto met geluid. “Oke”, denk ik “ze hebben het in ieder geval naar hun zin”. Dat is voor mij, in dit geval, belangrijker dan stilte in de auto. Als deze kinderen heel stil zijn,  voelen ze zich niet veilig, zijn ziek of zitten niet lekker in hun vel.

Daan, Stefan en Elise zitten ook in de auto. Daan staat in tweestrijd: huiswerk of een gezellige middag. De laatste optie wint het, door de inbreng van de buurkinderen, en ik geef hem helemaal gelijk. Dat wordt wel huiswerk na de club, maar dan heeft hij toch een leuke middag gehad. Het is namelijk feest op de club. De reden is niet leuk, maar de inhoud des te aantrekkelijker. Feestjes staan altijd in het teken van spelletjes en lekkers.

nieuwsflits32 1

Vandaag neemt zuster Marielle afscheid. Ze vertrekt vrijdag naar Nederland. Ik weet dat de kinderen haar, als afscheid, zullen omhelzen en dat Marielle die warme herinnering mee zal nemen naar huis. Het is iemand die de kinderen een half jaar lang heeft opgewacht, welkom geheten, naar hen heeft geluisterd, met ze heeft gespeeld. En als allerbelangrijkste: de goede boodschap heeft gebracht. De boodschap van redding door het bloed van de Heere Jezus. Ik heb bewondering voor ze. De kinderen uit de Hooghstraat groeien op met sex en druks en helaas zonder liefde. Ze zijn onrustig, slecht geconcentreerd, vrijpostig. Echte boefjes. Als je in staat bent om wekelijks uit te kijken naar het moment van ontmoeting met deze kinderen en tijd met ze door wil brengen, dan moet daar wel de liefde van God achter schuilgaan.

nieuwsflits32-2

Reformatiekerk in Paramaribo

Tijdens de autorit worden we regelmatig bewonderd door mensen die op straat zijn. Een auto met een mix van blank en bruin dat is blijkbaar het na­staren waard. Verder slingeren mannen af en toe een paar woorden naar m’n hoofd. Dat is heel gewoon voor een vrouw in Suriname. Zij zijn altijd objecten die bekeken moeten worden. Mannen leggen gerust hun werk neer om een vrouw achteraan te kijken. Het troost me dat ik niet als enige die ervaring heb. Dat houdt ook mijn boosheid binnen de grenzen. Aandacht zal het hen, van mijn kant, in ieder geval niet opleveren.