Nieuwsflits 9 (verslag surinamereis)

Swieti kona ini Sranan (Sranantongo voor welkom in Suriname).

Ik neem u mee 7700 km over zee……….

Bijna drie weken mocht ik te gast zijn bij Jacolinesuriname009, Andy en de kinderen om hen te helpen bij de verhuizing. In een rustige, groene buitenwijk van Paramaribo hebben ze een fijn en ruim huis gekregen met een grote tuin om te spelen en groente en fruit te gaan verbouwen.  Achter in de tuin ook nog een logeerhuisje met plaats voor het atelier van Mark.  Het huisje werd ook gebruikt als legobouwplaats van vliegtuigen en de tuin als start- en landingsbaan…. En het luchtruim boven de tuin als aanvliegroute naar Zorg en Hoop. Nauwkeurig werden alle vliegtuigen die overkomen genoteerd.  Stefan en Elise genoten ook van de tuin als ‘zandbak’, die soms ineens veranderde in een zanderige waterplas na een hevige regenbui.

De eerste nachten werden we regelmatig wakker door het gekef van de vele straathondjes, maar ook dat wende. Overdag schuifelde af en toe een leguaan (boomkip) door de tuin).

Achter veel hekken leven en onder klamboe’s slapen is wennen hoor. Er zijn gelukkig goede airco’s in de slaapkamers.

Andy en Roeland trokken er op uit om een auto te kopen bij een van de zeer vele garages en allerlei zaken te regelen.  Ja, en dat kost allemaal meer tijd dan in Nederland… Gelukkig hadden ze allebei eerst drie weken vakantie.     Jacoline en ik zijn waren veel bezig met de inrichting van het huis en de dagelijkse huishoudelijke klusjes. Elke dag werden er spelletjes uit de kast gehaald en soms fietste ik een rondje met Stefan en Elise, maar dat is in Suriname erg ongebruikelijk. Onderweg kwamen we maar een enkele fietser tegen en dan zeker geen vrouwen. Als je geen auto hebt, pak je de  bus die je voor 1 SRD op de plaats van bestemming brengt.

Een aantal keren per week verschenen vijf donkerbruine gezichtjes bij het hek aan de weg. Welkom Rachelle, Shanegee, Martin, Thalisa en Renato! Ze genoten van het voorlezen, zingen en spelletjes doen. Omdat zij (net als alle Surinamers) Nederlands spreken, konden we hen ook eenvoudig uit de Bijbel vertellen. De plaatjes uit de kinderbijbel gebruikten we als ondersteuning. Het lied van Noach dat ze op de zondagschool in de Reformatiekerk in Paramaribo zingen, klonk later in de week ook aan de overkant van de Magnesiumstraat waar de vijf kinderen wonen….  Jacoline mag zo dichtbij kinderen op haar weg geplaatst zien waar ze veel aandacht en liefde aan kan en mag geven.

De temperatuur was elke dag tussen de 25 en 30 graden, ook als het regende! Gelukkig is het kraanwater prima te drinken, maar wel graag uit de koelkast. Straks begint het droge seizoen met hogere temperaturen. De scholen zijn dan dicht t/m 2 oktober. Dat betekent voor Mark en Daan 12 weken vakantie…………. . Jacoline geeft hen nu oa aardrijkskunde van Suriname en samen proberen ze Sranantongo te leren, bijv. 1=wan, 2 = tu, 3 = dri, papegaai = popokai. Op dit moment is nog niet bekend op welke school ze na de vakantie les zullen krijgen. Voor de betere scholen bestaan er wachtlijsten.

In het centrum van de stad kun je nog mooie houten huizen zien uit de koloniale tijd, maar ook de regeringsgebouwen, zeer veel winkels, een overdekte markt waar alles erg netjes is uitgestald en een open markt. Er is altijd veel verkeer op straat (linksrijdend!) en getoeter betekent dat je voorrang wilt hebben.  Verder veel bedelaars, dealers enz.. De supermarkten verkopen verreweg de meeste producten die we in Nederland ook hebben. Vooral de Chinezen beheersen de handel, maar leveren daarbij ook hun kwaliteit…. Nou, die is niet zoals de Nederlandse….. De Javanen kunnen heerlijk koken, daarvan hebben we dankbaar gebruik gemaakt. Ook roti (dunne pannenkoek gevuld met kousenband = lange bonen en kip in kerriesaus smaakt goed. De fruitkraampjes liggen elke dag weer vol met heerlijk tropisch fruit, zoals bananen, ananas, mango’s, papaya’s, watermeloenen, citroenen enz.  Onderweg zijn vooral palmbomen met kokosnoten bepalend voor de omgeving, een mooi voorbeeld is de palmentuin met metershoge exemplaren.       De bevolking is erg vriendelijk en de taal is geen drempel, dus maak je gemakkelijk contact. De Surinamers houden van goed en gekruid eten en vinden goed vervoer belangrijk  De stadscreolen zijn de vrijgelaten slaven en hebben in de stad nog steeds hun eigen cultuur.   Paramaribo en omgeving zijn ook rijk aan vele Hindoestaanse tempels. De Hindoestanen vormen de bovenlaag van de bevolking. Aan de kust wonen de Caraiben-indianen.

Natuurlijk verkenden we met elkaar de omgeving:  een bezoek aan Domburg, een klein plaatsje aan de Surinamerivier, waar je al iets ervaart van de grote verschillen tussen rijk en arm. Aan het water luxe villa’s en in het bos bouwvallen met een dak van bananenbladeren of golfplaten.                          In de binnenlanden  leeft soms het idee dat als je op de foto wordt gezet, je geest meegenomen wordt…. De prachtige natuur van Suriname bewonderden we als we binnenweggetjes reden, maar ook toen we een bezoek brachten aan het Brokopondomeer, de  Afobakastuwdam en de voormalige plantage Berg en Dal. De slavenhuisjes waren daar nog te bezichtigen aan de rivier.  Hier maakten we iets verschrikkelijks mee: een kind van drie jaar verdronk en was niet meer te vinden. De geesten lieten de Winti-priester, die daar juist was, weten dat het kind gestorven is. We waren zo ongewild getuige van de rouw van de ouders en de rouwrituelen van het heidendom. …..

De zondagen waren gevuld met de kerkdienst in Klein Powakka bij de Arowakka-indianen (of Savanne-indianen) en ’s middags de zondagschool in de Reformatiekerk in Paramaribo. We hebben gemerkt dat de nood groot is, maar mogen ook weten dat God machtig is om deuren en harten te openen voor Zijn dienst. We hopen dat Andy, Jacoline en de kinderen gezegend mogen worden tijdens de kerkdiensten en tot een zegen mogen zijn in Zijn Koninkrijk.

Een aantal keren waren we te vinden bij de hangar van SZV. Je hebt zo een prachtig uitzicht op de start- en landingsbaan van Zorg en Hoop. Geweldig voor de vliegtuigfans!

De dag voor mijn vertrek naar Nederland kreeg ik de mogelijkheid om met een medische safari mee te gaan. Als piloot hoopt Andy straks ook deze safari’s te gaan doen, met de wens om contacten te leggen en te kunnen spreken over God en Zijn Woord.  De reis ging die dag naar het zuidoosten: een dokter en zuster bij de polikliniek van Pelelutepu (Trio-indianen) brengen, de dokter vervolgens meenemen naar Palumeu (waar eind september de Bijbelconferentie van de indianen zal plaatsvinden en waarvoor de Bijbels al klaarliggen bij SZV) en op de terugweg naar Paramaribo een patient en zuster ophalen in Kayana (Boslandcreolen, de voormalige gevluchte slaven, ook wel Marrons genoemd, vormen de benedenlaag van de bevolking). Bedankt personeel van SZV voor jullie medewerking!

Na een half uur vliegen vanaf Zorg en Hoop was het oerwoud al te zien en langs de rivier wat dorpjes met in de verte de bergen. Af  en toe kwamen er open plekken in zicht waar de bosbewoners wat groente en fruit en vooral cassave verbouwen op hun kostgrondjes. 4/5 deel van Suriname bestaat uit oerwoud, dat de Surinamers bos noemen. Een landingsbaan van gras bracht ons bij de indianen. Ik had twee uur de tijd om in het dorpje rond te lopen en foto’s te maken. Een geweldige ervaring om in alle rust een praatje te maken ( in het Nederlands!), het wonen (buitenshuis of liggend in hangmat in hut of onder het huis met een dak van bananenbladeren) en werken van deze mensen (op jacht gaan, visvangst in korjaal, cassave verbouwen en koken) te zien,  en een bezoek te brengen aan de school. De kleuters bekeken daar bijv. het boek over de Hollandse sloot en spelen in de poppenhoek met wat knuffels…

Vrijdagavond kwam het moment van afscheid nemen. Met een gerust hart heb ik Jacoline, Andy en de kinderen kunnen achterlaten. We mogen weten dat ze alles proberen te doen in afhankelijkheid van de Heere en dat Hij de Getrouwe is, Die hen ook verder zal leiden en geleiden.

Ook vanaf deze plaats mag ik u en jou vragen hen op te dragen in het gebed, financieel te steunen, maar ook af en toe post te sturen of een telefoontje te doen naar fam. Bijkerk.

Anja Voogd

Ps  Andy en Roeland zijn inmiddels aan het werk en hopen u in de volgende nieuwsbrief daarover te informeren.