Nieuwsflits 26 Kinderdag in de achtertuin

De optocht beweegt zich naar ons huis in de Magnesiumstraat. Auto’s vol kinderen en eten. De Rainbowschool is in aantocht en viert het feest in onze achtertuin. Vijf december 2011: geen Sinterklaas, maar kinderdag. Welkom. Jenny en ik hebben inkopen gedaan: frikandellen en zakjes snoep. Maar toen ik vanmorgen de school binnenliep stond daar ook heel wat eten klaar. En ineens realiseerde ik me weer “Eten is een belangrijk onderdeel van de Surinaamse gastvrijheid”. Hoe had ik dat kunnen vergeten!

Of ik even popcorn wilde bereiden. “Natuurlijk.” Ik zou gewoon meedoen met het hele ritueel.

“Do you have some cups for the children?” “I’m sorry, I haven’t.” “Okay, we will bring it with us.” Soms voel ik me zo ‘basic’. Me verstaanbaar maken lukt wel, maar ’t is allemaal zo vreselijk eenvoudig, zo simpel. Ik weet dat ze me daardoor niet echt kennen. Dat voelt lang niet altijd goed. De Engelse taal lezen gaat me beter af dan diepgaande gesprekken. Ik hoop dat de huiswerkbegeleiding mijn taalbeheersing sterk bevordert.

Met een popcornlucht in de auto draait mijn auto de oprit op. Kinderen rollen uit de auto, energiek, verwachtingsvol en enthousiast. Een dagje uit. Voor hen maakt het niet uit dat het een kort speelmoment zal zijn. Ze weten er niet eens van dat wij vanochtend stress beleefden doordat een aantal moeders zo traag dacht te moeten zijn in het brengen van de kinderen op school. Laat ook maar. Dat is een zaak van volwassenen. Later in de ochtend wordt er af en toe een kind afgezet door een moeder die voor ‘veilig’ gaat. In onze optocht ontbrak namelijk elk autostoeltje.

In de keuken staat een team die een surprise maakt: een kleurrijke zak gevuld met popcorn, chips, lolly, snoepjes en een cadeautje.
Buiten zit een team dat zich concentreert op het spelende kind. Vechtende kinderen worden uit elkaar gehaald, drukke kinderen afgeremd, eenzame kinderen gestimuleerd tot samenspel en gelachen om kinderpraat. Een gezellige boel.

Marielle is er ook. Na vannacht bij ons geslapen te hebben, konden we vanochtend samen de kinderdag voorbereiden. Snel even vegen, vaatwasser uit- en inruimen, dozen speelgoed naar buiten slepen, doekje over de wc halen.
Marielle trekt veel met ons op: naar de kerk, logeren, een dagje uit. Deze week begint ze op de Rainbowschool als juf. Door ernstige ziekte is een juf langdurig afwezig, waardoor ik Marielle aan de Rainbowschool heb kunnen koppelen. Laat dat nu precies haar droom zijn!
Waar ik bijzonder blij mee ben, is de continuïteit van de Bijbellessen. Van twee naar vier Bijbelverhalen per week!

Na veel knikkebollen ligt hij nu te slapen in de hangmat. Laat ik hem Arjen noemen. Een Nederlandse naam zou je zeggen. Denk niet dat daar een blanke huid en blonde haren bij passen. Ik kan zijn komaf niet direct plaatsen, maar is in geen geval Nederlandse. Stefan kijkt af en toe over het randje naar het mooie kindergezichtje. Hij wiegt de hangmat zacht heen en weer. Ik vind het elke keer weer genieten hoe kinderen op elkaar reageren. Soms zo zacht, zo ontfermend.
Helaas soms ook bikkelhard. Niet elk kinderleven wordt gekenmerkt door liefde, stimulans, geduld.