Nieuwsflits 23 Kind en Evangelie

Kind en Evangelie

Vanochtend stress. Nog even een werkje voorbereiden: pakjes klei verzamelen waarvan een put moet worden gemaakt, een kleurplaat van Jozef en zijn broers  en perforators.  Meestal komt het idee hoe het werkje moet worden in de loop van de week. Deze keer een half uur van tevoren.  Ik neem zelf  materiaal voor de Bijbelwerkjes mee, omdat de school daar niet rijk aan is. Met gevulde tassen vertrekken we even later op weg naar school.
Mark en Daan zetten regelmatig hun tas op de weegschaal. Gemiddeld 8 kilo. Daan loopt er soms scheef van!

Achterin de auto hoor ik Daan de Engelse catechismus opzeggen. Die wordt vandaag overhoord. Ik bedenk hoe ik soms moeite had met de Nederlandse catechismus. Laat staan de Engelse. Het verbaast me hoeveel kinderen kunnen leren. Daar maken ze op de CLE veelvuldig gebruik van!
We wensen elkaar een fijne ochtend toe en trekken verder gescheiden op. Mark en Daan op de CLE en Stefan, Elise en ik gaan op weg naar de Regenboogschool.

nieuwsflits23

Wanneer onze auto de parkeerplaats oprijdt, komen enkele kinderen aangerend. Ze lijken blij om ons te zien. Inmiddels horen we de inboedel van de school en dat voelt vertrouwd voor ze.

Eén jongen heeft het moeilijk met de komst van vreemden. Hij snikt elke keer als ik hem zie. “Vervelend voor hem om de dag zo te beginnen. Misschien mist hij zijn mama erg.” Wanneer de gitaar muziek laat horen, keert de rust in zijn lijfje terug.
Later begrijp ik dat hij verdrietig wordt door onze komst. Miss Anjul legt uit dat hij niet gewend is om met onbekende mensen om te gaan, omdat dit in zijn thuissituatie niet voorkomt. Beide ouders zijn voortdurend druk met hun werk.
Vandaag is het anders met Thimmy. Vandaag geen tranen, geen gesnik. “Fijn voor hem.”
“Goed volk lijkt hij te zeggen met de afwezigheid van verdriet. Bedankt Thimmy, dat je ons een kans hebt gegeven.”
Omdat we vroeg zijn, blijven de kinderen nog even buitenspelen. Stefan en Elise voegen zich bij de rond huppelende peuters. Ikzelf maak een kring van de kleine stoeltjes. In gedachten zie ik al die gezichtjes voor me. Geschapen om God te loven. “Heere, neem deze kinderen aan als Uw kinderen. Mogen ze voor altijd aan U worden toegewijd.”
Er is nauwelijks respons van de kinderen op de vertellingen. Alles horen ze voor het eerst. Geen herkenning, geen herhaling in de school of thuis. Bovendien spreken de meesten nauwelijks. De spreekvaardigheid van veel kinderen in Suriname komt wat later op gang. Toch betekent dit niet dat ik geen hoop heb.

nieuwsflits23_2

Wanneer alle 23 stoeltjes bezet zijn, wordt hen het verhaal van Jozef toevertrouwd. “Kijk, daar staat Jozef. Wat ziet Jozef er mooi uit! Hij heeft een prachtige jas aan! Van zijn papa gekregen. Nou, dat zouden zijn broers ook wel willen.”
……………   “Help, klinkt het uit de put.” ……………
“De weg is zo lang. Jozef loopt nu al uren door het zand. Hij is moe. Hij verlangt naar z’n papa.”

Als afsluiting van de Bijbelles worden er putten gekleid, Jozef krijgt een veelkleurige jas en de broers blijven boos kijken. Helaas.