Nieuwsflits 18 Een T-shirt met hindernissen

Prik. Prik. Wrijven, krabben. Even later………. krabben. Prik….. Prik. Zucht. Prikkkkk. “Hou toch op.”Weer even later…….. wrijven,  krabben. Tot ik er helemaal genoeg van heb. “Klaar nu met die muskieten.” Op weg naar een t-shirt met lange mouwen, stuit ik op een flinke hindernis. De slaapkamerdeur is op slot. Razendsnel gaan m’n gedachten. Stefan ligt op ons bed en de deur is op slot. Hoe kan dat? Het moet wel zo zijn gegaan: Stefan werd door mama op bed gelegd, maar natuurlijk veel te vroeg naar z’n zin. Dus werd het spelen op bed. Op één af andere manier hoorde daar een dichte deur bij zonder te beseffen dat hij tijdens het spelen in slaap zou kunnen vallen.
Oké, deze vraag is beantwoord, maar nu de volgende: “Hoe krijg ik deze deur open?” Andy kan me niet bijstaan, want die is in vergadering aan de Doekhieweg, ‘k Wil niet teveel herrie maken voor de andere slapenden. Wat zijn andere opties?
Naar binnengaan via het raam is geen mogelijkheid vanwege de diefijzers. Gewapend met een lange stok, trek ik een raampje open en steek de stok tussen de ijzers door naar binnen. Ik ga proberen Stefan wakker te prikken. ’t Is een weg met hindernissen deze avond. En dat voor een t-shirt met lange mouwen! De stok bereikt Stefan niet, omdat de klamboe zo strak rond het bed is gespannen. Eerst dus meer ruimte zien te krijgen. Na enig gestunt is deze hobbel genomen. Nu Stefan wakker zien te krijgen. Ik roep en prik, maar er is op het bed geen beweging te zien. Ondertussen probeert Roeland aan de andere kant het deurslot te openen met een schroevendraaier. Helaas, de schroef draait mee. Met geweld de deur openen, houdt ik voor het laatste. Even geen zin in schade en wakker wordende kinderen die na heel veel tijd weer in slaap vallen.

Ik prik nu wat harder, beseffend dat ik anders geen resultaat zie de komende uren. Langzamerhand beweegt er een been en later een hand. Het lijkt eindeloos te duren voordat z’n ogen opengaan, omdat het prikken en roepen nu echt irritant begint te worden.

Rustig, maar indringend, vertel ik Stefan dat mama niet in de slaapkamer kan komen en dat hij de deur open moet maken. Met wat vertraagde bewegingen zie ik hem in de richting van de deur gaan. Snel ren ik naar binnen en daar hoor ik hem de sleutel omdraaien. “Gelukkig, hij heeft de opdracht begrepen.” Zodra ik oog in oog met hem sta, zeg ik hem hoe blij ik ben en neem hem in mijn armen. “Mijn kleine held!”

Het duurde even, maar daar zit ik dan, op de bank, met het gewenste T-shirt. Heerlijk, einde gekrab.