Nieuwsflits 15 Afscheid nemen is niet….

Afscheid nemen is niet mijn favoriete bezigheid
De dagen zonder Andy liggen achter me. Hij was een aantal dagen afwezig i.v.m. de driedaagse Bijbelconferentie in Palemu. De dagen voorafgaand aan dit weekend waren wat wisselend. Meestal waren er gedachten als “Het zal vast wel lukken” of “Fijn voor Andy om dit mee te mogen beleven”. Maar één dag van tevoren zag ik er niet meer zo doorheen. Eigenlijk vooral omdat de dagen zo intensief zijn. Anderzijds ken ik mezelf een beetje en weet dat deze gevoelens verdwijnen zodra Andy daadwerkelijk is vertrokken.
Tijdens ons afscheid vlak voor de deur van SZV kon ik geen woord uitbrengen. Niet echt leuk voor Andy, maar ‘k was bang in tranen uit te zullen barsten. Op de terugweg in de auto heb ‘k hem een sms’je gestuurd met de woorden die ik zojuist had willen meegeven. Ik hoopte vurig dat hij het sms’je zou lezen voordat hij in het vliegtuig stapte waar het bereik voor zijn mobiel snel verleden tijd zou zijn. Overigens ook wel heel rustig om zonder mobiel en laptop op stap te gaan.

 

Mensen als instrument in Gods hand
Even later stond ik thuis met mijn kroost van onder de vier jaar. Na even wat ‘puin’ geruimd te hebben, hoorde ik een auto stoppen en een portier dichtslaan. Daar stond Mariëlle, een jonge vrouw uit Nederland, die een half jaar in Suriname werkt. We hebben regelmatig contact via de telefoon, mail en tijdens de ritten naar de kerk. Als Nederlanders in den vreemde voel je je met elkaar verbonden. Wanneer we Nederlanders in de kerk ontmoeten, volgt er meestal een nadere ontmoeting. Veel gewoonten zijn cultuurgebonden. Zo nodigden we in Nederland af en toe nieuwelingen uit, maar in Suriname vrijwel altijd.
Mariëlle had een leuk voorstel gedaan. Ze had op onze website gelezen dat ik een huishoudelijk hulp zocht en stelde voor om haar vrije dag beschikbaar te stellen. Daar was ze dan. ’t Was een fijne ochtend in allerlei opzicht. Ze zorgde voor een schoon huis, maar vooral voor afleiding.
Bedankt Mariëlle!

 

Verlaten, maar niet alleen
Zojuist vertelde ik je dat na daadwerkelijk afscheid genomen te hebben van Andy er elke keer toch  weer moed is. Ik mag je vertellen dat dit komt door de ervaring uit het verleden en in het heden van Gods trouwe hulp. Zie het voorbeeld hierboven. De Eeuwige Wijsheid stuurde iemand naar me toe.
Hij heeft me nog nooit teleurgesteld, eerder in verwondering doen uitroepen: “Hoe groot bent U!” Juist wanneer ik er dagen alleen voor sta, ervaar ik een diepe afhankelijkheid en bestorm ik temeer Zijn troon om hulp, om raad, om kracht. Maar waar ‘k nog meer naar verlang, is naar Hemzelf. Dichtbij de Heere te zijn, met Hem te wandelen, is het beste hier op aarde. Ik beveel deze God en Heere van harte aan.